Bir şehir düşünün… Tabelalarda “Dünya Kenti” yazıyor ama sokakta yürürken kendinizi heykel sergisinde sanıyorsunuz. Halk, evinde su akmayınca yaşadığını anlatıyor, selde nasıl mağdur olduğunu madde madde sıralıyor da onları duymayan heykeller var.Ama harcanan rakamlar manşetlerde uçuşuyor, sanırsınız burası Muğla değil, Dubai’yi yeniden inşa ediyoruz. Ama gel gör ki; gökyüzünden üç damla yaş düşse, o “dünya kenti” bir anda “Venedik”e dönüşüveriyor. Hem de gondolsuz, sadece plastik çizmeli Muğlalılarla..
Gelin, şu meşhur, tek tek hepsi 2 yıldır manşetleri süslemiş ve toplamda 254 milyon TL’lik alışveriş listesine bir “hizmet kataloğu” gözüyle bakalım:
* 12 Heykel (23 Milyon TL): İlk sıraya bunu aldım. Zira son tartışma yaratan iddia bu! Şehirde canlı kanlı yurttaş su bulamıyor ama heykellerimiz maşallah çok vakur! Susuzluktan kuruyan ağaçların yerine, sulama istemeyen, yaprak dökmeyen, dert anlatmayan taş adamlar dikmek… İşte “stratejik” vizyon budur!
* Anket ve Planlama (61 Milyon TL): Muğlalıya “Derdin ne?” diye sormak için 61 milyon harcanmış. Ha daha da yetmemiş, dahası için belediye meclisi kararı bekleniyormuş. Ben bedavaya söyleyeyim: Yol bozuk, su akmıyor, trafik felç. Bu cevabı almak için çeyrek milyarın çeyreğini harcamak, belediyecilik değil, olsa olsa “pahalı bir dertleşme seansı” olur.
* Makam Araçları (17.5 Milyon TL): Halk trafikte “dur-kalk” yaparken, yöneticilerimizin konforlu koltuklarda “durmadan gitmesi” lazım tabii. Vizyon dediğin, dikiz aynasından vatandaşa bakınca buğulu görünmemeli!
* İki Günlük Çalıştay (5.5 Milyon TL): İki günde Muğla’yı kurtardılar mı bilmiyoruz ama 5.5 milyonun “çalıştığı” kesin. Bizim esnaf o paraya dükkanın 10 yıllık borcunu kapatır, bunlar iki günde çay-kahve-sunum üçgeninde eritti.
* Park Revizyonları (51 + 6 = 57 Milyon TL): Toplamda 57 milyon TL! Yani eski parayla 57 trilyon. Gören de Central Park inşa edildi sanır; oysa vatandaş bank ile ağacın konumunu nasıl istediğini bile anlatamadı. Ağaç Fizan’da büyürse gölge verecek halde, yurttaş bankta başımıza güneş geçmeden kalkalım telaşında. Ortak akıl nasıl olmamalı sorusuna yanıt gibi pahalı parklarımız oldu. Parasını da biz çatır çatır ödedik!
* 15 Aydır Çivi Çakılmayan Bina (80 Milyon TL): İçinde insan yok, hizmet yok, çivi yok ama içinde 80 milyon TL yatıyor. Muğla’nın en pahalı “atıl objesi” olarak tarihe geçmeye aday.
* Tanıtım ve Medya Ajansı (9.9 Milyon TL): Tanıtım ajansıyla hangi vizyoner projeyi tanıttılar bilmiyoruz. Ama bu 9.9 milyonla kaç çiftçinin sel zararı karşılanırdı, kaç yerel sanatçıya sahne açılırdı, orasını siz hesaplayın.
Toplayınca 254 milyon TL yani çeyrek milyar TL ediyor. Eski parayla trilyonlar…
Bu parayla neler mi olurdu? Yağmur yağdığında mahalleler göle dönmez, trafik düğüm olmaz, çiftçinin yüzü gülerdi. Ama biz ne yaptık? Toprağın üzerine mermer döşedik, üzerine bir de ölmüş ağacın heykelini koyduk ki manzara tamamlansın! Yaşlılar parkta altında oturacak gölge ararken mermerin üzerinde güneş banyosu yapıyor, köşe yazarları “Sokakta mermerin ne işi var, burası hamam mı?” diye soruyor.
Ülke ülke gezip “vizyon” devşiren anlayışa küçük bir hatırlatma: Vizyon, ithal edilen bir “etiket” değildir; yağmur yağdığında yurttaşın paçasının kuru kalmasıdır. Belediyecilik, sosyal medyada efektli video paylaşmak değil, vatandaşın hayatına dokunmaktır. Ama bizde dokunmak yerine sadece “hesaplara geçmek” tercih edilmiş gibi duruyor.
Sonuçta; 254 milyon TL’lik bu devasa bütçenin yarattığı “memnuniyet”, reklam tabelalarındaki o pırıl pırıl görsellerle değil; yağmur bastırdığında serasına su basmayan, musluğundan suyu akan seçmenin huzuruyla tescillenir.
Bu noktada Muğla halkının ve STK’ların, meclis toplantılarını takip edip paraların nereye “aktığını” sorması, gerçek belediyeciliğin ilk adımıdır.
Muğla’nın tarih kokan sokaklarını, modern kentin imkanlarıyla ama o ruhu mevsimsiz serilen asfalta, yersiz betona ve toprağı nefessiz bırakan mermere gömmeden geleceğe taşımak dileğiyle…
Haydi selametle…
