Muğla’dan Yükselen Ses: AK Parti ile CHP’ye Halk Protestosu!
Vatanı sevmek ne demek?
Yurttaşı koruyup kollamak, kimsesizin kimsesi olmak ne demek?
Muğla‘nın Menteşe İlçesinin Kıran Mahallesi’nde AK Parti’ye ve CHP’ye birlikte kırmızı kart çıktı… Hem genelde hem yerelde iktidar olan iki partiye.
Ne tesadüftür ki, hem genelde hem yerelde ana muhalefet olan iki parti onlar aynı zamanda! Yani tabelalar farklı olsa da evi yıkılan köylüye göre onları evsiz, kimsesiz bırakan aynı zihniyet olarak kabul gördü.
“Köylü milletin efendisi” diyenler rüyasında sayıklamıyordu beyler.
Ama siz o rüyayı beton dökerek kabusa çevirdiniz.
Muğla’da siyasetsizlik, yurttaşın yaşam hakkı olan hizmetlere kadar uzandı.
Halk artık “sabır” kelimesinin sonunda isyan bayrağını çekti.
Halk haksız mı?
Bir yurttaş Bodrum’da “emlak vergileri çok yüksek” dedi — duymadınız.
Emekliler, “artık kafede çay içmeye bile çıkamıyoruz” dediler — görmezden geldiniz.
Öğrenciler, “barınamıyoruz, geçinemiyoruz” diye seslendi, Muğla’daki eğitim hayatına veda etti — siz o gençlerin hikâyesini değil, istatistik veriyi konuştunuz.
Esnaf, artan borçlar altında intihar etti — o sessiz boykotu okudunuz ama kılınız kıpırdamadı.
Her sene sel vurdu, çiftçiler “yine mağdur olduk” diye feryat etti; siz, dağıttığınız birkaç gübre torbasıyla övündünüz.
Ankara’ya gittiniz, her iki genel merkeze de pembe tablolar çizdiniz! Muğla’da her şey yolunda diye diye geldik bugünlere…
Eh, şimdi de Menteşe’de Kıran Mahallesi kalktı ayağa!
Yani mesele sadece Kıran Mahallesi değil, Muğla’nın tamamı kırılıyor esasen.
Halk artık yıkılan evlerin değil, yıkılan umutların hesabını soruyor.
Orada yıkılan sadece ev değil;
adalet duygusu, emek, inanç, güven yıkıldı.
Dozer sadece duvarı değil, vatandaşın umudunu da dümdüz etti.
Bakın orada bir kadın var mesela. 82 yaşında lastikli ayakkabısı ile çıkmış sokağa diyor ki: “yangınla, selle, yağmurla mücadele ediyoruz yapmayın bizi evsiz damsız bırakmayın, bize acil çözüm üretin”
Adını bilmiyorsunuz ama yüzündeki çizgiler her şeyin özeti.
Bir başka kadın %80 engelli çocuğuna yakın olabilmek için küçük bir ev yapmış.
“Kaçak yapı” deyip, o evi de yerle bir etmişler.
Şimdi oğlunun tekerlekli sandalyesi açık havada, gökyüzüne bakıyor.
Bir köşede yaşlı bir adam var, bastonuyla taşların arasında dolaşıyor.
“Dedemin toprağı” diyor, gözleri doluyor.
O toprakta doğmuş, orada büyümüş, ama tapunun dili onun dilini anlamıyor.
Bir genç var, inatla diyor ki:
“Biz burada yaşamak istiyoruz, kaçmak değil.”
Oysa şehir planı, onu doğduğu yerden “silmeyi” çoktan planlamış.
“Ruhsatsız” diyorsunuz, peki “imar affı” geldi denmiş köylülere neden acil çözüm üretmiyorsunuz?
Bu yapılar plaza mı rezidans mı? Ormanı mı katlediyorlar ne yapıyor bu köylüler, karınca kararınca derme çatma konut!
İki odalı evini koruyamayan vatandaşı “kaçakçı” ilan ederken, denize kanalizasyon döken o otellere hangi yasayı uyguluyorsunuz?
Bu şehirde “yoksulun barınağı yıkılırken, zenginin kulesi yükseliyorsa”
artık köylü bu haksızlığa susmaz beyler/bayanlar!
Empatiye ne dersiniz? Size olsa aynısı siz susar mısınız?
Kıran’da yırtılan siyasi partilere yapılan üyelik kâğıtları değil sadece, adalet defterinin kapanış sayfası!
Muğla halkı diyor ki:
“Bizi yönetenler artık seçilmiş değil, sınıf değiştirmiştir.”
Siz verin cevabını şimdi bu cümle haklı mı haksız mı?
Haydi selametle…
