Siyaset dünyamızda yine hareketli günler…
Başkan evlendi.
Başkan boşandı.
Başkan parti değiştirdi.
Başkan eski yol arkadaşına darıldı.
Bir başkan öbür başkana küstü mü?
Aman Allah’ım!
Telefonlar elden ele, haberler dilden dile…
“Duydun mu?”
“Ne olmuş?”
“Kimden ayrılmış?”
“Şimdi hangi partide?”
“Yok canım, gerçekten mi?”
Bir de sosyal medya var tabii…
Allah ne verdiyse!
İyi de kardeşim, sana ne?
Daha doğrusu, topluma bunun ne faydası var?
Adam evlenmişse evlenmiş.
Boşanmışsa boşanmış.
Siyasi yolunu değiştirmişse değiştirmiş.
Siyaset zaten böyle bir şey değil mi?
Bugün “biz” dersin, yarın “ben” dersin.
Dün yan yana yürürsün, bugün ayrı kaldırımdan gidersin.
Dün aynı masada çay içersin, bugün birbirine selam vermeyebilirsin.
Olabilir.
Siyasette de hayatın kendisinde de insanlar gelir, insanlar gider.
Ama şehir kalır.
Asıl mesele de tam burada başlar.
Çünkü bir başkanın şehirden aldığı şey makam koltuğu değil, emanettir.
Ve o koltukta otururken yaptığı işlerin hesabı, özel hayatından çok daha fazla bizi ilgilendirir.
Mesela…
Kasada ne kadar para vardı?
Soruyor muyuz?
Ne kadar borç vardı?
Soruyor muyuz?
Ne kadar borç bırakıldı?
Soruyor muyuz?
Kamu parası nereye harcandı?
Soruyor muyuz?
Bir ihalenin bedeli neden bu kadar oldu?
Soruyor muyuz?
Bu harcamanın karşılığında şehir ne kazandı?
Soruyor muyuz?
Yoksa biz hâlâ:
“Başkan ayrılmış!”
“Başkan evlenmiş!”
“Başkan partiden ayrılmış!”
diye birbirimize WhatsApp’tan haber mi uçuruyoruz?
Yahu kardeşim…
Başkanın kiminle evlendiğini bilmekle belediyenin kasasındaki paranın hesabını bilmek aynı şey mi?
Biri magazin.
Öteki kamu meselesi.
Biri çay sohbetinde iki dakika konuşulur.
Ötekinin sonucu yıllarca cebimizden çıkabilir.
Ama nedense magazin haberi tık rekoru kırarken, kamu harcaması haberi daha okunmadan kenarda kalabiliyor.
İşte burada biraz da kendimize bakmamız gerekiyor.
Biz neyi merak ediyoruz?
Neye tepki veriyoruz?
Neyin hesabını soruyoruz?
Çünkü bir şehrin bütçesi dedikodu değildir.
İhale dosyası magazin değildir.
Kamu borcu “aman boş ver” denilecek bir konu değildir.
Belediyenin kasası da kimsenin aile albümü değildir.
Orası kamunun parasıdır.
Ve kamu parasının sahibi de vatandaşın ta kendisidir.
Şimdi bir düşünelim.
Bir başkanın evliliğini günlerce konuşuyoruz.
Boşanmasını günlerce konuşuyoruz.
Parti değiştirmesini konuşuyoruz.
Kim kiminle aynı fotoğrafta durmuş, onu bile büyüteçle inceliyoruz.
Ama belediyenin milyonlarca liralık harcamasına gelince:
“Ya boş ver, şimdi onu kim okuyacak?”
İşte o olmaz.
Çünkü başkanlar evlenir, başkanlar boşanır.
Partiler birleşir, ayrılır.
İttifaklar kurulur, bozulur.
Dün “biz” olanlar bugün “ben” olabilir.
Ama kamu kaynağı bir kere yanlış kullanılırsa, faturası yarın yine milletin önüne gelebilir.
Hem de kapıyı çalmadan.
Elektrik faturası gibi…
Su faturası gibi…
Vergi gibi…
Borç gibi…
Faiz gibi…
O yüzden belki de şu meşhur soruyu biraz değiştirelim:
“Kim kiminle?” yerine biraz da “Kim, kamu kaynağıyla ne yaptı?” diyelim.
Başkanlar değişir.
İlişkiler değişir.
Siyasi dengeler değişir.
Ama şehir kalır.
Ve o şehir, bizden sonra çocuklarımıza kalır.
İşte esas miras budur.
Başkanın özel hayatı değil, şehrin geleceği.
Siyasetin nikâhı da boşanması da kendilerini ilgilendirir.
Ama kamu kaynaklarının hesabı hepimizi ilgilendirir.
Şimdi asıl soruyu soralım:
Başkanlar evlendi, başkanlar boşandı… Belki de bugün değil yarın, belki de ömürlük; bize ne?
Peki bizim kamu kaynaklarıyla ilgili sorularımız ne zaman cevaplanacak?
Yoksa onları da mı evlendirip boşandıracağız?
Haydi selametle…
