Muğla’da CHP Kendi Evladını mı Dışlıyor?
Bodrum Belediyesi “bizim dışımızda” diyor, CHP il örgütü ihraç istiyor…
Peki kendi evladına sırt dönen kim?
CHP’li Bodrum Belediyesi’nde son günlerde yaşananlar, sadece bir soruşturmayı değil, bir dönemin siyaset anlayışını da sorgulatıyor.
Gençlik kollarından beri partinin içinde yetişmiş, yıllarını belediyeye vermiş bir isim: Niyazi Atare.
Bodrum’un sokaklarını, partinin afişlerini, seçim gecelerinin telaşını, örgüt toplantılarını ezbere bilen bir isim.
Yani bu hikâyeye dışarıdan düşmedi; partinin içinden doğdu.
Ama şimdi?
“Bizim dışımızda” denilerek dışlanıyor.
Mahkeme, tedbiren tutuklama kararı verdi.
Henüz ortada kesinleşmiş bir hüküm yok.
Deliller inceleniyor, süreç devam ediyor.
Yani hukuk diliyle: “masumiyet karinesi” sürüyor.
Ama siyasetin dili daha hızlı çalışıyor:
CHP İl Başkanlığı, ihraç talebiyle disipline sevk etti.
Belediye yönetimi ise “bizim dışımızda” diyerek araya mesafe koydu.
Oysa aynı kişiler, dün aynı sofrada, aynı seçimde omuz omuza yürümüyor muydu?
Afiş asarken birlikte değiller miydi?
Sonra hızlarını alamayıp Niyazi Atare’ye sıfat üstüne sıfat yazarak makamlara ismini yazmadılar mı? Belediye Başkan Yardımcılığı, Bodrum Belediyesi Koordinatör Meclis Üyeliği (dikkat edin tarihte böyle bir sıfat yok, belediye başkanı tarafından bir tek Atare’ye layık görüldü.) MUTTAŞ Yönetim Kurulu Üyeliği gibi gibi daha bilmediğimiz kaç sıfatı var kim bilir? Dahası böyle bir evlat yetiştirdiği için annesi hanımefendi de kurultay delegesi sıfatına layık görülmedi mi hem belediye hem de CHP tarafından ?
O zaman “bizden biri”ydi de, şimdi ne oldu da “bizim dışımızda” yer buldu?
Evlat dediğin, sadece oy zamanı aklına gelen kişi değildir.
Zor günde de yanında durabildiğindir.
CHP yıllardır “adalet”, “hukuk”, “liyakat” diye meydanlarda konuşuyor.
Ama konu kendi evladına gelince, yargıdan önce hüküm veriyor.
Bir partinin büyüklüğü, kriz anında belli olur.
Büyük diye anılan evladını en hızlı dışlayan değil, evladını en iyi eğiten, adaletinden emin olunandır.
Bugün Bodrum’da, Muğla’da yaşanan tam da bu sınav.
Parti, kendi yetiştirdiği insanın kaderini yargıdan önce çizmeye kalkıyor.
Eğer bir partide insanlar, “acaba bir gün bana da ‘bizim dışımızda’ derler mi?” diye düşünmeye başladıysa…
Orada artık örgüt değil, korku kültürü vardır.
O belediye, halkın değil; koltukların belediyesidir.
Bodrum Belediyesi bir zamanlar “bizim çocuklar yönetecek” diye gururla anılırdı.
Şimdi geldiğimiz nokta şu:
Kendi çocuklarını dışlayan bir belediye!
Hukuk süreci devam ediyor.
Belki suçlu, belki masum — kararı mahkeme verecek.
Ama siyasetin bu kadar aceleci davranması, adalet duygusunu zedeliyor.
Bir partinin kendi evladına sırt dönmesi, halkın da güvenini sarsar.
Muğla’da sorulması gereken soru şu:
Gerçekten Atare mi dışarıda kaldı, yoksa parti mi kendi özünden uzaklaştı?
Belki de mesele Atare’de değil…
Ebeveynde.
Çünkü her evlat, biraz da yetiştiği evin terbiyesini taşır.
Yıllarca aynı çatı altında, aynı kültürle büyütüp sonra “bizim dışımızda” demek, kendi emeğini inkâr etmektir.
Kimi çocuklar suç işler, çünkü kendine fazla güvenmiştir;
ama asıl sorun, ona o güveni ölçüsüzce veren ebeveyndedir.
Bazen evlat hatayı kendi iradesiyle yapmaz —
ebeveynin sessiz onayıyla yapar.
Şimdi Bodrum’da yargılanan bir kişi değil sadece,
onu yetiştiren siyaset anlayışının vicdanı da yargılanıyor.
Haydi selametle…
